નોકરીમાં પણ જ્યા પણ જાવ ત્યા એગ્રેજી ભાષાની માંગ હોય છે,એગ્રેજી આવડવું એ યોગ્ય છે પણ એના કારણે કોઇ નોકરી કે કોઇ ની સ્કિલ ના જોવા માં આવે તે યોગ્ય નથી.
આજે મોટાભાગની કંપનીઓમાં અંગ્રેજી આવડવું જરૂરી છે, કેમ કે તે આંતરરાષ્ટ્રીય કોમ્યુનિકેશનની ભાષા છે. પરંતુ નોકરીમાં સફળ થવા માટે માત્ર અંગ્રેજી પૂરતું નથી.
- કામ કરવાની કુશળતા,
- ટેક્નિકલ નોલેજ,
- પ્રોબ્લેમ સોલ્વિંગ સ્કિલ – આ બધું અંગ્રેજી વગર પણ શક્ય છે.
ઉદાહરણ: કોઈ ગુજરાતી ફાર્મર કે બિઝનેસમેન ક્યારેય અંગ્રેજી બોલતા નથી છતાં કરોડોના બિઝનેસ ચલાવે છે. એટલે ભાષા નહીં, પણ કુશળતા જ સાચી તાકાત છે.
પ્રોફેશનલ દેખાવ માટે અંગ્રેજીનો ઉપયોગ
આપણા સમાજમાં એક માન્યતા બની ગઈ છે કે અંગ્રેજી બોલનાર પ્રોફેશનલ લાગે છે. હોટેલમાં, સ્કૂલોમાં, ઓફિસોમાં આપણે અંગ્રેજી બોલીને પોતાને અલગ દર્શાવવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ.
પણ સવાલ એ છે –
- પ્રોફેશનલ થવું ભાષાથી નક્કી થાય છે કે કામથી?
જો એક વ્યક્તિ Gujaratiમાં પોતાનો વિચારો, યોજના અને કામની પદ્ધતિ સમજાવી શકે, તો એ પણ એટલો જ પ્રોફેશનલ છે. ભાષા ફક્ત એક માધ્યમ છે, આત્મવિશ્વાસ અને જ્ઞાન જ સાચો પ્રોફેશનલ બનાવે છે.
કામની સ્કિલ અને ભાષા
કોઈ વ્યક્તિ અંગ્રેજી બોલે એટલે એના પાસે સ્કિલ છે એ જરૂરી નથી.
સ્કિલ એટલે –
- કામની સમજ,
- ક્રિએટિવિટી,
- પ્રેક્ટિકલ નોલેજ.
ઉદાહરણ: મિકેનિક, ટેક્નિશિયન, કલાકાર – કદાચ અંગ્રેજી ન જાણતા હોય, પણ તેમની કારીગરી વિના કોઈ મોટી કંપની ચલાવી શકાતી નથી.
અંગ્રેજી ફક્ત પ્રેઝન્ટેશન માટે છે, પરંતુ મૂળ શક્તિ તો સ્કિલમાં જ છે.
સાહિત્ય અને વારસો
ગુજરાતીના મહાન કવિઓ, સંતો અને લેખકોએ સંસ્કૃતમાંથી ગુજરાતી ભાષામાં ગ્રંથો લખ્યા.
- નરસિંહ મહેતા, અક્હા ભગત, દયારામ – આ બધાએ જનસામાન્ય સુધી જ્ઞાન પહોંચાડ્યું.
જો આ બધું ફક્ત સંસ્કૃતમાં જ રહેતું તો સામાન્ય લોકો સુધી ક્યારેય ન પહોંચી શકાત.
પછી જ આ ગ્રંથો અંગ્રેજીમાં અનુવાદિત થયા. એટલે જ આપણે ગર્વથી કહી શકીએ કે ગુજરાતી ભાષાએ જ અમને જ્ઞાનનો વારસો આપ્યો છે.
ગૌરવ રૂપે ગુજરાતી
અંગ્રેજી શીખવું ખરાબ નથી – એ આપણી જરૂરિયાત છે, દુનિયા સાથે જોડાવું હોય તો આવડવી જ જોઈએ.
પણ સાથે સાથે માતૃભાષા પ્રત્યે ગર્વ હોવો જોઈએ.
- ચાઇનીઝ લોકો અંગ્રેજી બોલે પણ પોતાની ભાષાને પહેલી પ્રાથમિકતા આપે છે.
- ફ્રેન્ચ, જર્મન, જાપાની લોકો પણ વિદેશમાં પોતાની ભાષાને જ આગળ રાખે છે.
તો પછી આપણે જ શા માટે ગુજરાતી બોલવામાં શરમ અનુભવીએ?
અંતે આપણે ઓળખાવીએ છીએ તો “Gujarati” તરીકે જ, એ ગૌરવ છે.
ગુજરાતી ભાષા આપણા માટે શરમ નહીં, ગૌરવ છે.
અંગ્રેજી જરૂરિયાત માટે શીખવી જોઈએ, પરંતુ ગુજરાતી બોલવામાં ક્યારેય અપરાધભાવ ન હોવો જોઈએ.
સાચો શિક્ષિત તે જ છે જે –
- પોતાની માતૃભાષા સાચવી શકે,
- વિદેશી ભાષાનો યોગ્ય ઉપયોગ કરી શકે,
- અને દુનિયાને બતાવી શકે કે “હું ગુજરાતી છું” એ જ મારો ગર્વ છે.